van het eiland en was daarna in een restaurantje een hapje gaan eten. Ik had mijn drankje nog niet besteld of Fenia Stamaris kwam naast me zitten. Zij bleek eigenares te zijn van een groot landgoed verderop en wist me bovendien te vertellen dat zij niet alleen haar land zelf bewerkte, maar er ook een paar luxe villa?s verhuurde. En daar had ik natuurlijk wel oren naar! Ik mocht mee en kreeg van Fenia meteen een rondleiding. Als je op haar gigantische landgoed rondwandelt zie je meteen de liefde die de familie heeft voor het eiland. De oude boerderij is in originele staat hersteld en de villa?s, die ieder een eigen tuin en zwembad hebben, zijn opgetrokken volgens de lokale architectuur. De rode aarde is vruchtbaar, olijven, wijnstokken en fruitbomen groeien volop en het land geurt heerlijk naar thijm en salie. Wat een ruimte en rust! Er zat dan ook niets anders op dan mijn vakantie een beetje te verlengen. Want een weekje op deze wonderschone plek mocht ik natuurlijk niet missen!

van mijn villa krijg, direct mijn nieuwsgierigheid gewekt en hart gestolen. Datzelfde geldt voor Boschetto Village, een uitgestrekt en bosrijk gebied waar de schitterende villa?s van Pepos liggen. De villa?s zijn allemaal gebouwd van natuursteen, hout en ijzer. Het oogt heel landelijk maar toch ook erg gemoedelijk. Ik bewonder de hoge bruine luiken naast de grote ramen en de felrode plantjes in de terracottapot bij mijn voordeur. Erg uitnodigend! Als ik de villa binnenstap, dringt het pas écht tot me door: dit is inderdaad heel mooi... Drie dagen lang geniet ik volop van alle luxe in en rond mijn villa. Ik kom heerlijk tot rust. De vierde dag trek ik erop uit om de omgeving te verkennen. Die is ruig en erg bergachtig maar daar heeft mijn auto gelukkig geen moeite mee. Ineens zie ik in een glimp het bordje ?Porto Roxa Strand? voorbij flitsen. Ik stop en keer om. Daar wil ik zeker een kijkje nemen. Het strand lijkt stil en verlaten, maar ineens hoor ik iemand vrolijk lachen. Ik zie een paar kinderen vanaf een ouderwetse duikplank een sprong in zee maken. Dit is pure nostalgie en ik heb gelijk zin om hetzelfde te doen. Na mijn duik en een uurtje snorkelen in het helderblauwe water, stap ik weer in mijn auto. Ik maak op weg naar huis nog een tussenstop in een klein dorpje om wat vis, een fles wijn en een stokbrood te kopen. Ik heb best trek gekregen van dat zwemmen en kan niet wachten om straks op mijn eigen terras de barbecue aan te steken. Wat een luxe!